Dua

Ömer Aybat

Sorumluluğun bağlayıcılığından ötürü yüreğim itişlerden uzak. Ezilsem de, büzülsem de kini öneren benliğimi hizaya getirmektir amaç. Yüreğimde sevginin yok olmaması, pişmanlığın kalmaması için elimden ne gelirse yapmaktır çabam. Sevincim üzüntüye dönse de, binse de sırtıma ağır yük ne şefkatin ne de merhametin boynunu vurmayı düşünürüm, neden ki her derde devadır sevgi.

Yeşil yaprakların diriliği yerini sarı yaprakların ölgünlüğüne bıraktı. İlkyazın aydınlık güneşi güzün kuruyan yaprakları gibi karardı. Sincabın kadife yumuşaklığından kirpinin dikenli sertliğinde döndüm. Tırtılın kozasına çekildiği gibi çekildim kabuğuma.

Ey açlığım; seninle arkadaşlığım biteceğe benzemez. Mideme de küssen, gözüme de küssen gönlümle hep arkadaşsın, sırdaşsın. Duru suyumu bulandırır, parlak güneşimi karartırsın. Boğazımda kalan ayva gibi çırpındırırsın beni.


Ey yatışmayan gönlüm; akan damlalarda, kuruyan dudaklarda belirdin. Donuk gözlerde, yanık sözlerde belirdin, delirdin damarına basılan biri gibi. Ey içimdeki fırtına; dinmeni istiyor gönlüm.

Renksiz bakışlardan, bulanık akışlardan keder yansır illa ki; öyle ki heder eder barındığı gövdeyi.

Ey yüzüm; keşke dememeyi ne zaman öğreneceksin. Ne zaman parıldayacak iki gözün, ne zaman çıkacak tatlı sözler dilinden. Ey eli elime değmeyen sevgili; ne ipek gibi yumuşaklığın ne de sıcaklığın anlamı kaldı. Ey içimi titreten duygu; eriyen elimden, kuruyan dilimden git artık.

İç çekişlerin duasıdır gerçek yakarış. Ne yazı gerekir bu duaya ne de söz. Ne fısıldama gerekir ne de bağırma. Ey iç çeken gönlüm; senin duan içinden gelen güzelliktir. Ey kötü bakış; beni düşündürecek anlamsızlığın oldukça içim rahat etmez.

Ey hoca; sözü onlarca kez yinelemen senin inançsızlığındır, güvensizliğindir yaratana. Önerdiğin reçete hastaları iyileştirmeye yetmedi. Ey papaz; nedense hep hocayla anarım seni, günahını çıkarttığına inandığın kişi senin kuru sözünle mi aklanacak, paklayacağına inandığın kişiyi anlamsızlığın batağına çekerek mi yardım elini uzatacaksın. Ey Tanrının sözcüsü; kalıplaşmış sözlerinle cennet önerdiğin kişi sana inat kendi cehennemine razı. Ey ayartan iblis; meğer ne çok dostun varmış.

Ey yoksul; hukukunu Tanrıya havale edenlere sözün yok mu? Ayaklar altına alınmanın bir karşılığı olmalı. Ey varsıl; düzgünlüğün ölçüsünde değer göreceksin. Hile hurdaya saptığında bırakacağın miras da hileli olacak. Yıkılıp gittiğinde gözün aç, edimlerin suç olacak.

İçten duyguların değeri var, kaba saba yaklaşımlar kişiyi güdük kılar. Düzgün davranmak, incelikle yanaşmak varken ey hödük; bencillikle varacağın yer çukurdan bir çukurdur ki ne dinginlik bulabilirsin orada ne de şefkat.

Ey cennet uman; umduğun cennet senin davranışlarınla varlık bulacak. Eylemlerin ya cennete ya da cehenneme çevirecek dünyanı. Kişinin yüreğinde bir yer edinmemişsen Tanrı katında da yer edinemeyeceksin. Ne gürül-gürül akan sular olacak ne de çeşit-çeşit bahçeler.

Ey her isteğe reçete yazan; yazdıklarının işe yaramayacağını sen de bilirsin gerçi, yine de yazmaktan vazgeçmezsin. Ey Tanrının düşmanı; böyle yapmakla iblisin yoldaşı olacağını bilmez misin? Sözlü yinelemelerden medet umana gelince; onların umusu boşunadır. Elindeki asayla suya vuran kişiden farkı yoktur böylelerinin.

Ey kurtarıcı bekleyen; herkes kendi benliğinin kurtarıcısıdır. Olumlu davranışlar sergileyen, düzgünlük üzere olan kendini kurtarmıştır. Böyleleri Tanrıya yoldaş olanlardır. Kötülük sergileyene gelince onlar batağın dibini boylamışlardır. Ne bir kurtarıcısı vardır onların ne de bir yardımcısı.

Ey hoca; sözü onlarca kez yinelemen senin inançsızlığındır, güvensizliğindir yaratana. Önerdiğin reçete hastaları iyileştirmeye yetmedi. Ey papaz; nedense hep hocayla anarım seni, günahını çıkarttığına inandığın kişi senin kuru sözünle mi aklanacak, paklayacağına inandığın kişiyi anlamsızlığın batağına çekerek mi yardım elini uzatacaksın. Ey Tanrının sözcüsü; kalıplaşmış sözlerinle cennet önerdiğin kişi sana inat kendi cehennemine razı. Ey ayartan iblis; meğer ne çok dostun varmış.