Sobe

Ömer Aybat

Ey duygu veren titreyişlerin alıcısı gövde, ey bildiğimiz bilmediğimiz duygular; sizi algılayabildiği kadarıyla algılayan benliğime ant olsun ki varlığın duyumsatan yanına bütünüyle varmam olanaksız. Belirli algılayışlarla algılayabildiğim nesnenin yaratıcı gücünü kavramışlığım bile büyük başarıdır.

Ey özün dışa yansıyan gerçekliği; sonsuz yansımalarda sizi nasıl bütünüyle tanıyabilirim. Sonsuz etkileşimlerle akıp gidenin yönünü belleğime nasıl sığdırabilirim.

Nesne ile erkenin, dışrak ile içreğin döngülerinde yaratı var, öğreti var her yaratıda, yeğreklik var zeyreklik var her öğretide. Eğrilik var doğruluk var her yeğreklikte, bilgelik var tilkilik var her zeyreklikte.

Ey iki ucun birbirini var eden ortası, ey dönüp dolaşılacak inip buluşulacak yerin önü arkası; örtünün kaldırıldığı yerde gözler döndürüldü, yüzler tersine çevrildi engeller kalktı aradan, yaratanın dümdüz çizgisinde gözleyenin de gözlenenin de tanıklığı gerçekleşti. Son aralık kalksın artık, özleyenle özlenenin halveti gerçekleşsin, amaçla amaçlanan, erenle erişilen birleşsin, birleşsin ikiliğin önsüzdeki ayrılan birliği, dirliğin olduğu ey gerçeğin kaynağı, ey varlığın kökeni; önüm arkamken, arkam önümken ey çocukluğumun körebesi; gerçekten haykırıyorum, gerçekle haykırıyorum ki önüm arkam, sağım solum sobe saklanmayan ebe.


Önsüzle sonsuzun birleşeceği yere çevirdim yönümü, beklemekteyim büyük birleşmeyi. Ey var eden, ey biçimleyen, ey dirimin duyguların kaynağı, ey her nenin tanığı, ey önsüzle sonsuzu varlığında barındıran, ey sonsuz bilginin iyesi; kutlu buluşmanın titreyişi içerisindeyim.

Sonsuz titreyişlere, sonsuz belirişlere, sonsuz yitişlere yetişilemeyen aralıklardaki var oluşlara yok oluşlara ant olsun ki budur yaratanın soluğu. Ey titreyişlerin sahibi; aldığın solukla verdiğin soluktur bizi yaşatan.

Ey sonsuz devinimi barındıran çarpışlar; çarpışlarınla varlığın düz çizgisi renklendi, boyutlandı boyutlanacağı kadar, genişledi genişleyeceği kadar.

İki ucun birleştiği yerdeyim, az sonra başlayacak karşılayış; ben onu o da beni karşılayacak. Sonsuz sönüşler, sonsuz kabarışlar arasında işleyeceğiz birbirimize. Bilgenin bilgisinde, çırağın ilgisinde biçimleneceğiz.

Ey yitişlerin acı veren duygusu; bu gözyaşları ayrılık üzüntüsünün değil, kavuşma sevincinin gözyaşlarıdır. Sevenle sevilenin buluştuğu yerde hüzün olur mu? Özlemler seviyle başlar, kavuşmayla biter. Sonsuz özlem kavuşmanın sonsuz sevincinde sonlanır.

Tatsız tuzsuz algılarla, renksiz kılgılarla gerçekliğin gölgesine bile yanaşılmaz, aşılmaz gerçeğin duygu veren etkisi, geçilmez yapaylığın önüne ördüğü taş koruganı.