Mersin

Ömer Aybat

Serseri mayın gibi dolaşmalardayım
Ne gecenin ayazından uzağım
Ne de günün kızgınlığından
Dolaşmalardayım

Bir başına
Yalnız
Yapayalnız
Kâh orada kâh burada

Doğanın serdiği yemyeşil halılara uzandım
Geçen bulutları gözlüyorum kendimce
Üstümde masmavi gök
Vermişim sırtımı Toros Dağlarına
Ayaklarımın ucunda sıcak Akdeniz’imin çarşaf gibi görüntüsü
Sevgilimi düşlüyorum
Mersin’de
Portakal çiçeklerinin kokuları arasında

Murt dallarını yastık yapmışım başıma
Ağ apak bulutlara masmavi göğe bakarak
Almışım başımı ellerimin arasına
Yüreğimden geçen duyguları türküye döküp
Toros’lardan Akdeniz’i uyandırmaktayım
Dağ bülbülünün ötüşünde yüklenen büyük sevgiyi
Akdeniz’imin ayaklarına serip
Murt dallarını dalgalandıran sincabın yabanlığında gizledim

Uyandırdım böcekleri kelebekleri
Yaban güvercinlerini,
İşitsinler diye tıpkı uyandırdığım Akdeniz gibi
Sevgilimi düşlediğimi bilsinler diye
Daha da yanık türkülerdeyim

Oy yangınlardayım
Yüreğimde bir köz yakar beni biteviye
Yakar küllerimi savurur Akdeniz’e


Oy çıkmazlardayım
Yüreğimde pusu kurmuş umarsızlığım
An be an çeker beni üzerine

Oy Mersin’im
İçinde yalnız dolaştığım
Gözyaşlarıma tanık olmandan başka ne geçti ki eline

Oy Mersin’im
Yalnızlığımın öteki adı
Akdeniz’imin incisi
Sırtını Toroslara dayamış ne düşünürsün
Sularının şırıltısı
Gözlerinin ışığı azalmış
Mersin’im unutulmuş
Ağzına kilit vurulmuş

Vah zavallı Mersin’im
Ben gibi yalnızlaştın da
Dağlara mı saldın kendini
Sen de türkü çığır benim gibi
İşitsinler diye tıpkı uyandırdığım Akdeniz gibi
Sevgilimi düşündüğümü bilsinler diye
Daha da yanık türkülerdeyim

Oy! Mersin’im
Yangınlardayım